Op de fiets is de wereld mooier!
Een jaar voor vertrek, in juni 2025, ging bij mij (Roland) de telefoon. Onze voorzitter Hans met de vraag of ik ervoor voelde om plaats te nemen in de jubileumcommissie voor de meerdaagse naar het Comomeer. Mijn antwoord was, zoals zo vaak: “Als Gerard en Edwin het ook doen, vind ik het goed.” Daarmee waren de eerste commissieleden binnen.
Al snel kwamen we tot de conclusie dat er ook een aantal dames in de commissie moesten komen. We wilden immers een jubileumeditie organiseren die voor iedereen toegankelijk zou zijn: voor de oude garde, maar zeker ook voor de dames binnen onze club. Conchita en Chantal werden gevraagd. Na een paar drankjes tijdens een personeelsfeest van Van Keulen konden ze eigenlijk geen nee meer zeggen. Hun opdracht was simpel: “Jullie hoeven eigenlijk niets te doen, alleen zoveel mogelijk dames meenemen.”
Nou… dat hebben we geweten! 😉
Wat deze dames vervolgens voor de organisatie hebben betekend, is nauwelijks in woorden uit te drukken. Conchita stortte zich samen met Gerard volledig op de routes, terwijl Chantal de Excel-bestanden met kamerindelingen, groepen en alle andere praktische zaken tot in de puntjes organiseerde. En alsof dat nog niet genoeg was, gingen ze ook mee tijdens een voorfietsweekend om de routes zelf te ervaren en – minstens zo belangrijk – te voelen wat er straks in de benen zou gebeuren.
In de maanden daarna werd er heel wat afgepraat, vergaderd en geregeld. Het hotel moest worden gevonden, de datum vastgesteld, routes uitgezet, sponsoren gezocht en het vervoer geregeld. Edwin hield de begroting scherp in de gaten, Hans zorgde voor de notulen en iedereen had zijn eigen rol.
Er gingen heel wat avonden en telefoontjes in zitten. Maar uiteindelijk stond alles klaar. En toen was het zover…
Italië, we komen eraan!
Om 6.30 uur kwam vanuit de bus het verlossende telefoontje van Chantal: “We komen er zo aan!” Alsof het zo moest zijn, hadden ook de weergoden besloten om mee te werken. De komende dagen zouden we worden getrakteerd op fantastisch weer.
Het Hotel Cruise bleek een schot in de roos. We werden uitstekend ontvangen en het hotel heeft ons werkelijk in de watten gelegd. Onze fietsen kregen een eigen, ruime zaal. Meer dan 60 fietsen stonden daar keurig op hun standaard te wachten op de volgende rit.
Ook voor het eten was alles uitstekend geregeld. We hadden onze eigen eetzaal en genoten iedere avond van een heerlijk driegangendiner, natuurlijk onder het genot van een bruisend watertje en een wijntje. De Italiaanse sfeer zat er meteen goed in.
En toen moest er natuurlijk nog gefietst worden…
Dag 1 – Een eerste kennismaking met het Comomeer
De eerste fietsdag stond vooral in het teken van verkennen en genieten. We reden langs verschillende prachtige meren, waaronder het Lago di Montorfano, Lago di Alserio, Lago di Pusiano en Lago di Annone.
Er werd gereden in verschillende groepen, afgestemd op snelheid en niveau. En natuurlijk kregen de groepen toepasselijke Italiaanse namen: Team Albate, Bellagio, Como en Domaso. Alleen zo’n naam geeft sommige renners blijkbaar al vleugels… 😉. Na de eerste kilometers was het tijd om het hotel verder te ontdekken, de kamers te verkennen en natuurlijk aan te schuiven voor het eerste diner. De toon was gezet.
Dag 2 – Madonna di Ghisallo en de Muur van Sormano
Na een goede nachtrust – de nacht in de bus waren we inmiddels alweer vergeten – stond de tweede fietsdag op het programma. Het was zaterdag en dus waren ook de Italianen massaal op pad. Iets drukker op de wegen dus, maar dat mocht de pret niet drukken.
Een van de hoogtepunten was de Madonna di Ghisallo, een klein kerkje dat is uitgegroeid tot een waar heiligdom van de wielersport. Direct naast de kerk bevindt zich het wielermuseum.
Daar werd nog maar eens duidelijk hoe groot de liefde van de Italianen voor hun wielerhelden is. Waar wij nuchtere Hollanders misschien wat minder snel een heilige status toekennen aan onze wielerhelden, doen ze dat in Italië met volle overtuiging. We namen de tijd om rond te kijken, de fietsen en wielershirts te bewonderen, staken misschien wel een kaarsje aan en vervolgden onze weg.
De verschillende groepen reden routes van 88 tot 112 kilometer, met tussen de 1.548 en 2.153 hoogtemeters. En toen kwam de Muro di Sormano in beeld. Muro betekent muur. En dat is niet overdreven.
Over ongeveer twee kilometer loopt het gemiddelde stijgingspercentage op tot maar liefst 18%. De echte diehards gingen de uitdaging aan en fietsten de muur omhoog. De rest van ons koos – heel verstandig – voor de alternatieve route. 😉
Uiteindelijk kwamen we natuurlijk allemaal weer op hetzelfde punt uit. En daar stond een pauze te wachten die we ons in Nederland niet snel zullen vergeten. Geen boterham met kaas, maar pasta, aardappeltjes, vitello tonnato en een cola. Langzaam werd één ding duidelijk: deze meerdaagse draaide niet alleen om fietsen… Er werd namelijk ook verdraaid goed gegeten!
Dag 3 – De Koninginnerit
Voor de groepen Albate, Bellagio en Como stond de Koninginnerit op het programma. We vertrokken vanuit Argegno aan het Comomeer en reden richting het absolute hoogtepunt van de dag: het “Balkon van Italië”, de Monte Sighignola op 1.320 meter hoogte.
De klim was pittig, maar tegelijkertijd adembenemend mooi. De Monte Sighignola ligt op de grens tussen Italië en Zwitserland en boven aangekomen werden we beloond met een uitzicht dat eigenlijk nauwelijks te beschrijven is. Vanaf de top kijk je uit over het Lago di Lugano, de stad Lugano en de Zwitserse Alpen.
De Domaso-groep en een deel van de Como-groep reden ondertussen langs de kustlijn van het Lago di Lugano. Ook daar voerden prachtige valleien, vergezichten en Italiaanse dorpjes ons steeds verder richting het absolute hoogtepunt. Het Balkon van Italië. Sommige uitzichten kun je simpelweg niet in woorden vangen. Dit was er zo één.
Dag 4 – De laatste kilometers
En dan komt helaas altijd dat moment waarop de laatste fietsdag aanbreekt. Wat hadden we in slechts een paar dagen veel gezien, gefietst en meegemaakt met elkaar.
Deze laatste route voerde ons onderlangs het Lago di Lugano. Natuurlijk werd er onderweg weer gestopt op een prachtige plek aan het water. Een Italiaans gebakje, een goede kop koffie en even genieten van het uitzicht. Daarna stapten we weer op de fiets.
We reden verder, gaven onze ogen nog één keer goed de kost en genoten van de omgeving. Met in ons achterhoofd de wetenschap dat we een dag later alweer richting Nederland zouden vertrekken. Maar met vooral heel veel mooie herinneringen.
Een meerdaagse als deze organiseer je natuurlijk niet alleen. Naast de jubileumcommissie waren er verschillende vrijwilligers en begeleiders mee die zorgden voor bevoorrading, ondersteuning onderweg en prachtige foto’s. Ook onze sponsoren willen we enorm bedanken voor hun bijdrage en vertrouwen.
Zonder deze mensen was deze meerdaagse simpelweg niet mogelijk geweest. Maar misschien nog belangrijker: tijdens deze dagen werd opnieuw duidelijk wat het betekent om lid te zijn van FTC CC75.
We zijn niet zomaar een groep mensen die toevallig dezelfde sport beoefent. Leeftijd, ervaring of snelheid zijn ondergeschikt. We delen één passie en één overtuiging:
Op de fiets is de wereld mooier.
Als voorzitter ben ik dan ook ontzettend trots op wat we met elkaar hebben neergezet. Trots op de commissie, trots op alle vrijwilligers, trots op onze sponsoren en vooral trots op alle deelnemers die samen deze jubileumeditie tot zo’n geweldige ervaring hebben gemaakt.
We willen dit mooie initiatief natuurlijk graag in stand houden. Daarom hebben we één heel belangrijke oproep: Wie helpt mee met de organisatie van de race-meerdaagse 2027?
We willen ook in 2027 weer een mooie meerdaagse organiseren. Deze editie hoeft zeker niet zo uitgebreid te worden als de jubileumeditie. Sterker nog: er ligt inmiddels een mooi draaiboek klaar.
Wat we vooral nodig hebben, zijn enthousiaste mensen die samen de schouders eronder willen zetten. Dus twijfel niet te lang, meld je aan en help mee om ook van FTC CC75 Race Meerdaagse 2027 weer een geweldig avontuur te maken!
Want één ding weten we inmiddels zeker: samen fietsen is mooi… maar samen een meerdaagse beleven is nog veel mooier!
